Zor bir kuÅŸak bizimkisi.Sosyal bir karmaÅŸanın içinde boÄŸulmuÅŸ,daha hayata atılmadan ondan soÄŸumuÅŸ,kopmuÅŸ bir kuÅŸak bizimkisi.Hani Ä°ngiliz Edebiyatında Lost Generation (Kayıp KuÅŸak,Nesil) diye bir tabir var ya.Ä°ÅŸte o tabirin tarifi olan bir kuÅŸak.Bir bütün olarak ele almak istemiyorum.Elbette tanımlamaların dışında kalan büyük bir kitle mevcut,ama genel olarak gerçekten de yitirmiÅŸiz çoÄŸu ÅŸeyi.Ne uÄŸruna savaÅŸacak bir gayemiz var,ne de ulaÅŸmaya çabaladığımız bir emelimiz.Start verilir verilmez yüzüstü kapaklanmışız yere.Yorgunuz demiÅŸiz…Oysa ki ben sadece daima yorgun olmaktan yoruldum.Kendi adıma konuÅŸayım (ya da küfredeyim) bi gölge,bir yansıma olmaktan yoruldum.Hani Tanrı der ya “Yeryüzünde ki tüm lezzetler aslında cennetekilerin yansımalarından,gölgelerinden,ucuz birer taklidinden ibarettir diye.Sanırım bende Tanr nın içine kendi nurundan üflediÄŸi varlığın gölgesinden ibaretim.Yine kendimi baz alarak söylüyorum ki,ben Tanrı nın yaratılanların en ÅŸereflisi dediÄŸi varlıklardan biri deÄŸilim.Ben o ÅŸerefe layık olacak birÅŸey yapmadım ki.Bestami kardeÅŸimizin yaptığını kaç tanemiz yapıyoruz ki? Lösemili çocuklara dair bir reklam var sitede.Kaçımızın ilgisini çekti?

Hayır Tanrım..Ben o kadar da ÅŸerefli deÄŸilim..Varlığıma,yaradılışıma bir anlam yükleyemedim.Ben duygusal karmaÅŸalarla boÄŸuÅŸan bir neslin parçalarından biri olmayı tercih ettim…Affet Tanrım…Ben bana bir amaç yükleyene ihanet ettim…