Durup düşünmek gerekiyor…Çünkü gülümsemekle ya da erdemli bir tavır takınmakla çözülmüyor sorunlar…Kafayı patlatmadan kafa patlatmak gerekiyor hayat üzerine…EÄŸer olduÄŸumuz yerde duruyorsak herhangi bir sorun yok…Öylece devam edebiliriz izole ettiÄŸimiz statik seramızda zamanı tüketmeye…Ancak bir yürüme,bir ilerleme söz konusu ise;bu gidiÅŸin nereye,ne süratte ve neden olduÄŸunu sormamız gerekiyor kendimize…Ä°nsanlığın üstün sayılabilecek derecelerinden biriyle karşılaÅŸtığımızda,onu insana özgü cinsiyetlerden birine mal edip “AÅŸmış bu adam yahu” demek yerinedüşünüp anlamalı,farkı farketmekle kalmayıp,durumu kavramalıyız…Çünkü inanıyorum ki,ancak bu ÅŸekilde çektiÄŸimiz her sancıyı anlamlı kılabiliriz…Çünkü inanıyorum ki ancak bu sayede hayatın amacının bir baÅŸka insanoÄŸluyla alakalı birÅŸey olmadığını idrak edebiliriz…Çünkü görüyorum ki insanlara ne kadar yaklaşırsak kendimizden o kadar uzaklaşırız…Çünkü biliyorum ki insan olmak demek aynı zamanda doÄŸadakilerden biraz daha geliÅŸmiÅŸ bir hayvan olmakla aynı anlama geliyor…Çünkü biliyorum ki ancak herÅŸeyi yitirdiÄŸimizde gerçekten özgür olabiliriz…Çünkü biliyorum ki,ancak herÅŸeyi reddetiÄŸimiz zaman kendimize dair kırıntıları yakalamaya baÅŸlayabiliriz…